معرفی هفت امیرنشین امارات متحد عربی- لوکال اینتگ

  • By شهلا
  • ۱۳۹۸-۰۲-۳۱
  • 0

در این نوشتار بر آن شدیم تا شهرهای امارات و یا به عبارتی هفت امیرنشین امارات را معرفی کنیم. شناختن بیشتر کشور مقصد برای یک مهاجر از اهمیت شایانی برخوردار است. هدف لوکال اینتگ ایفای نقشی مفید در این راستا است. با لوکال اینتگ برای شناختن امیرنشین های امارات همراه شوید.

وضعیت مهاجران ایرانی در امارات

گرچه شعار ملی همسایه‌ی جنوبی ایران «اللّه، الوطن، الرئیس» است، اما تاریخ کوتاه این کشور که در ۱۹۷۱ و تنها پس از استقلال از بریتانیا تأسیس شد تاریخ نفت است. امارات متحد عربی را تا اواسط سده‌ی ۱۹ ساحل دزدان (Pirate Coast) می‌خواندند. چرا که فقدان قدرت مرکزی منسجم، و هرج‌ومرج‌ و بی‌نظمی دائمی در کرانه‌ی جنوبی خلیج فارس فرصت مناسبی را برای دزدان دریایی این ناحیه فراهم می‌کرد تا به غارت کشتی‌های تجاری کشورهای مختلف بپردازند. در ۱۸۵۳ قرارداد صلحی بین امیرنشین‌ها امضا شد. طی این قرارداد حکام ساحل دزدان حمایت بریتانیا را پذیرفتند. از آن پس این منطقه را سواحل متصالحه (Trucial Coast) نامیدند.

امارات هفتگانه: هفت پرچم، سه رنگ

از دزدی و غارتگری تا «زنده‌باد کشور من» (عنوان سرود ملی امارات متحد عربی). کمی بیش از یک سده نیاز بود تا امیرنشین‌هایی که حالا دیگر در صلح به‌سر می‌بردند بدل به کشوری یکپارچه شوند. شهرهای ابوظبی، دبی، شارجه، رأس‌الخیمه، فُجَیره، اُم‌القُوَین، و عَجْمان هفت‌تکه از پازلی ۸۳٫۶۰۰ کیلومترمربعی بودند و به لطف نفت می‌رفتند تا به یکی از مرفه‌ترین کشورهای جهان تبدیل شوند. این روزها امیرنشین‌های امارات جمعیتی بیش از ۵ میلیون نفر دارند. تنها ۱۹ درصد از این جمعیت اماراتی‌الاصل و باقی همگی مهاجر هستند. با متوسط صادرات ۲٫۵ میلیون بشکه نفت در روز امارات متحده عربی یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان محسوب می‌شوند. سطح بالای استقلال هر امیرنشین، و هم‌زیستی مسالمت‌آمیز و دیرینه‌ی آن‌ها زیر پرچمی واحد و تحت امیری حاکم ابوظبی «خلیفه بن زاید آل نهیان» به امارات رنگ و بوی کشوری متحد و یکپارچه را داده است.

ابوظبی: امارت ظباء

ابوظبی پایتخت و بزرگ‌ترین امیرنشین امارات با وسعتی در حدود ۶۷٫۳۴۰ کیلومتر مربع (۸۶٫۷ درصد از خاک امارات) و یکی از گران‌ترین شهرهای جهان است. پس از سکونت ساکنان اولیه‌ی این سرزمین در ۱۷۶۱ به‌دلیل وجود گله‌های بومی آهو (ظباء) آن را ابوظبی نامیدند. جمعیت ابوظبی چیزی در حدود یک‌پنجم جمعیت امارات است. بیش از ۴۰ درصد این جمعیت مهاجران هندی هستند. پایتخت امارات متحد عربی اکنون محل استقرار دولت این کشور و مرکز فعالیت‌های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی امارات است. ابوظبی از سه بخش تشکیل می‌شود: شهر ابوظبی، شهر العین (منطقه‌ی شرقی)، و شهر بدع زاید (منطقه‌ی غربی). آب و هوای ابوظبی مانند بیشتر امیرنشین‌های دیگر خشک و بیابانی و آسمان این شهر همیشه آفتابی است. از اواسط خرداد تا اواسط شهریور آتش است که از آسمان می‌بارد و رطوبت هوا به اوج می‌رسد. باقی ماه‌های سال هوا نسبتاً بهتر است؛ به‌خصوص زمستان که شلوغ‌ترین فصل سال است.

جذابیت اصلی ابوظبی برای گردشگران مانند سایر امیرنشین‌ها بازار است. بازارها و مراکز خرید بزرگی نظیر مارینا مال، بازار فرش، بازار طلای مدینه زاید و الخ در این شهر وجود دارند. با این حال، ابوظبی از جاذبه‌های گردشگری متنوعی نیز برخوردار است که نباید از نظر دور شوند. مسجد بزرگ شیخ زاید که از مظاهر معماری نوین اسلامی است، قصر الحصن (دژ سفید) که از کاخ‌های کهن امارات است، برج‌های اتحاد شامل پنج برج عظیم در قلب ابوظبی، موزه‌ی لوور ابوظبی، ساحل کورنیش، بیمارستان شاهین‌ها و مناطق حفاظت‌شده، جنگل ساحلی، جزیره‌ی یاس و چندین و چند جاذبه‌ی توریستی متنوع و جذاب دیگر را می‌توان اینجا نام برد.

دبی: پایتخت خرید خاورمیانه

اگر مهاجرت «آل مکتوم» به دبی و کشف نفت نبود شاید این شهر هنوز هم روستایی پرت و دورافتاده در میان بیابان‌های سخت و خشک جنوب خلیج فارس بود. چندان عجیب نیست که در فقدان عوامل مذکور تقریباً هیچ جانوری تحمل حضور در هوای گرم و خشک این منطقه را نداشته باشد! این شهر تابستان و زمستان نمی‌شناسد: همیشه داغ است. اما هم اکنون یک امیرنشین مهم امارات است. نخستین شهر گران‌قیمت منطقه به‌لطف درآمد سرشار نفت توانسته است از جهنم بهشت بسازد! جمعیت حدوداً ۲ میلیون نفری دبی، ۱۷ درصد اماراتی‌الاصل و باقی همگی مهاجر، با زندگی در این شهر دیگر چندان هم از هوای خشن بیابان‌های آن به‌سختی نمی‌افتند. البته این وضعیت کم‌وبیش در مورد کل امارات صادق است و اگر غیر از این بود دست‌کم ایرانیان مقیم این کشور، که حدود یک‌چهارم جمعیت امارات را تشکیل می‌دهند، به همین سادگی‌ها حاضر به تحمل این شرایط نبودند!

تاریخ، فرهنگ و زبان دبی

دوبی، از ریشه‌ی فارسی «دو پی» که اشاره به کشیدگی این شهر در دو سوی خور است، تا سال ۱۸۳۳ از توابع امیرنشین ابوظبی بود. پس از کشف نفت ارتباط نزدیکی بین دوبی و قطر برقرار شد تا جایی که سکه‌ی مشترک زدند و روابط تجاری خود را گسترش دادند. اما دیری نپایید که پس از اتحاد امیرنشین‌های هفت‌گانه، دوبی از روابط نزدیک سابق با قطر کاست. آل مکتوم که در ۱۸۳۳ به این ناحیه آمده بودند هنوز هم از ارکان اصلی قدرت دولتی در این امیرنشین مهم اماراتی هستند. زبان رسمی در دبی مانند سایر نقاط کشور عربی‌ست. اما کاربرد گسترده‌ی زبان انگلیسی در دبی عملاً این زبان را به زبان اول شهر تبدیل کرده است. مذهب ساکنان این سرزمین هزار رنگ است. از مسجد تا معبد و کلیسا همگی در دبی کنار هم قرار دارند تا دست‌کم در ظاهر هم که شده استقلال داخلی مذاهب حفظ شود. البته باید به‌نحوی به نیازهای مذهبی حجم عظیمی از مهاجران و کارگران هندی هم پاسخ داد!

جاذبه های دبی

معماری دبی آمیزه‌ای از هنر معماران بزرگ جهان است. نیروی کار ارزان به ساخت‌و‌ساز در این منطقه رونقی فزاینده بخشیده است. این شهر سومین شهر آسمان‌خراش‌های جهان است! البته برای سرزمینی که پیش‌بینی می‌شود تا ۲۰۲۵ نفت خود را تمام کند نیاز به بازارهای جدید و درآمدزایی از طریق گردشگری چندان غریب نیست. به‌همین دلیل است که دبی را شبیه به شهر رؤیایی بغداد در داستان‌های هزار و یک شب می‌بینیم که به‌طرز خیره‌کننده‌ای تکنولوژی و هنر را با هم درآمیخته تا گردشگران خارجی را غرق در حیرت کند. سوای جاذبه‌ها‌ی گردشگری بی‌شمار، انواع رستوران‌ها، استخرها، هتل‌های مجلل، برج‌های بلند، و ورزشگاه‌ها، دبی پایتخت مال‌های خاورمیانه است. بیش از ۷۰ مرکز خرید بزرگ، انواع برندهای طلا و جواهرات، جشنواره‌های سالیانه و ترانزیت عظیم هزاران هزار کالا و محصولات غربی و شرقی توانسته است دبی را از اتکاء دائمی به نفت برهاند و گردشگری را به محل اصلی درآمدزایی این شهر تبدیل کند.

شارجه: پایتخت فرهنگی امارات

اگر امارتی باشد که با تمام امیرنشین‌های امارات مرز مشترک داشته باشد آن امارت شارجه است. این امارت ۳٫۳ درصد کل امارات متحد عربی را دربرمی‌گیرد. شارجه سه شهر هم دارد که دورتر از این امارت و از بدنه‌ی آن جدا هستند: خور فَکّان، خور کَلباء، و دِبا الحُصن. واحه‌ی ذَید که از معدود نقاط حاصلخیز امارات متحد عربی است در همین امیرنشین واقع است. شارجه پایتخت فرهنگی امارات است. چرا که بیشترین تعداد آثار باستانی در این شهر قرار دارد و طیفی متنوع از فعالیت‌های فرهنگی را پوشش می‌دهد. آن‌ها مدعی‌اند که یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های گردشگری در جهان اسلام هستند. بی‌راه هم نیست. نگاهی اجمالی به موزه‌ها و آثار باستانی شارجه مؤید این موضوع است.

جاذبه های شارجه

در شارجه معماری اسلامی و عربی حرف بیشتری برای گفتن دارند. حتی هتل‌های قدیمی خود را بازسازی کرده‌اند تا فضای سنتی نمود بیشتری داشته باشد. این بازسازی شامل حال ابنیه‌ی تاریخی و موزه‌ها هم می‌شود. موزه‌ی هنری شارجه بزرگ‌ترین موزه‌ی امارات است. موزه‌ی تمدن اسلامی تاریخ اسلامی و عربی جهان اسلام را به نمایش گذاشته است. موزه‌ی دریایی، موزه‌ی باستان‌شناسی و غیره را نیز می‌توان نام برد که از بازسازی نیز نصیب برده‌اند. پارک جزیره‌ی نور هم یکی دیگر از جاذبه‌های توریستی شارجه است. البته صرفاً یک پارک ساده نیست و بخش‌های جذابی مثل خانه‌ی پروانه‌ها دارد. می‌توانید در آنجا از گونه‌های مختلف پروانه‌ها دیدن کنید. آخرین نکته مربوط به بازارهای شارجه است.جای نگرانی نیست! شارجه هم به‌اندازه‌ی کافی بازار دارد!! تقریباً جایی در امارات نیست که بازارهای آنچنانی نداشته باشد. شارجه به‌خصوص بازاری مرکزی دارد که از نظر طراحی سنتی و کاشی‌کاری فوق‌العاده است.

رأس‌الخیمه

رأس‌الخیمه به‌معنای واقعی کلمه رأس خیمه‌ی امارات متحد عربی است و در شمالی‌ترین نقطه‌ی این کشور قرار دارد. مساحت این امیرنشین تنها ۱۶۸۴ کیلومترمربع و طول ساحل آن در مجاورت خلیج فارس ۶۴ کیلومتر است. همسایه‌ی دیرینه‌ی عمان است و منطقه‌ای به نام شَعَم را در خود جای داده که از معدود نقاط حاصلخیز امارات و امروزه شهرکی بزرگ است. جمعیت فعلی آن از ۳۰۰ هزار نفر تجاوز نمی‌کند. رأس‌الخیمه اقامتگاه معروف ساحل دزدان بود تا این‌که یک‌بار در ۱۸۰۹ و بار دیگر در ۱۸۱۶ توسط حکومت بمبئی ویران شد و دزدان دریایی پراکنده شدند. این روزها بیابان‌های گرم و دیدینی رأس‌الخیمه میان ساحل خلیج فارس و کوه حَجَر و جزایر مصنوعی این منطقه، بدور از هرگونه دزد دریایی و شرارتی، محل بازدید گردشگران خارجی است. به‌خصوص که از برج‌های بلند دبی فاصله‌ای اندک دارد. توسعه‌ی گردشگری در این سرزمین بیابانی و کوهستانی بیش از پیش به رونق رأس‌الخیمه افزوده است و آن را به تفرجگاه اصلی دبی‌نشینان بدل کرده است.

 

فجیره: بندر قلعه‌های باستانی

امیرنشین فجیره در مجاورت دریای عمان قرار دارد و از تاریخی‌ترین مناطق امارات است. مسجد ۵۰۰ ساله‌ی بَدیه و قلعه‌ی اوحله تنها دو نمونه از آثار تاریخی فراوان این منطقه به‌شمار می‌روند. دورتادور فجیره پر است از قلعه‌هایی نظیر قلعه‌ی اوحله که چشم‌انداز جذابی را برای گردشگران رقم می‌زند. این منطقه را فجیره (چشمه‌های جاری) نامیدند. چون در کوه‌های اطراف آن چندین چشمه‌ی آب وجود دارد. مساحت بندر فجیره اندکی کمتر از رأس‌الخیمه است. اما جمعیت آن به‌زحمت به ۱۳۰ هزار نفر می‌رسد. جایگاه استراتژیک فجیره در سوخت‌رسانی به نفت‌کش‌ها و همچنین دور زدن تنگه‌ی هرمز بوده است. چرا که در دهه‌های اخیر مورد نظر حکام امارات بوده است تا از اهمیت استراتژیک تنگه‌ی هرمز کم کنند. این مساله توسعه‌ی این بندر را به یکی از دغدغه‌های اصلی و همیشگی امارات متحد عربی تبدیل کرده است.

ام‌القوین

یکی از امیرنشین‌های کوچک امارات ام‌القوین است. مساحت کلی این امارات تنها ۷۷۷ کیلومترمربع است. جمعیت اندک آن حدوداً ۱۰۰ هزار نفر و از این نظر کم‌جمعیت‌ترین امیرنشین امارات است. آب آشامیدنی ندارد و به‌ناچار آب شرب شهر را از اطراف تأمین می‌کنند. دژهای تاریخی و پارک‌های آبی از جذابیت‌های این ناحیه‌ی کوچک است. همچنین، جزایر کم‌وسعت و سرسبزی دارد که چهره‌ی شهر را برای گردشگران دلپذیر می‌کند.

عجمان

امارت عجمان کوچک‌ترین امیرنشین امارات متحد عربی است و تنها ۲۵۹ کیلومترمربع مساحت دارد. دو تکه از این امیرنشین به‌نام‌های «مَصفوُت» و «مَنامه» در فاصله‌ای نسبتاً دور و جدا از آن قرار دارند. مصفوت و منامه هم از معدود نقاط حاصلخیز و قابل کشت در امارات محسوب می‌شوند که مناظر طبیعی و بکر آن‌ها از جاذبه‌های توریستی فوق‌العاده‌ای برخوردار است. جمعیت عجمان بالغ بر ۳۰۰ هزار نفر است و از این حیث تراکم جمعیت بالاتری نسبت به سایر امیرنشین‌ها دارد. این امیرنشین منطقه‌ی آزاد تجاری است و همجواری با دبی و شارجه بر اهمیت آن افزوده است. عجمان ترکیبی از اِلِمان‌های سنتی و مدرن است. این امیرنشین می‌رود تا با توسعه‌ی هرچه بیشتر، خود را به‌عنوان یکی از مهم‌ترین امارت‌های امارات متحد عربی معرفی کند.

Previous «
Next »

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

اخبار

تازه ها

دسته‌ها